అమ్మమ్మ ఊరిలో 90 రోజులు - ఎపిసోడ్ 6: రావి చెట్టు కింద | Ammamma Oorilo 90 Rojulu Episode 6 - Telugu Family Story

గత ఎపిసోడ్‌లో: దీపం వెలుగులో చింటూ తాతయ్య రాసిన ఉత్తరం చదివాడు. "మేల్కొని ఉన్నవాడే మిగతావారిని లేపాలి" అని తాతయ్య రాశారు. ఉత్తరం చివర చింటూకి మూడు పనులు అప్పగించారు - గుడి వెనక రావి చెట్టు కింద ఒక సాయంత్రం మౌనంగా గోదావరిని చూడటం, పొలంలో ఒక మొక్క నాటడం, ఎవరికీ తెలియకుండా ఒకరికి సాయం చేయడం. ఎపిసోడ్ 5 చదవండి: https://devotionvibes.in/post.php?slug=ammamma-oorilo-90-rojulu-episode-5

మొదటి పని

మరుసటి రోజు సాయంత్రం నాలుగున్నర అయ్యేసరికి చింటూ సిద్ధంగా ఉన్నాడు.

"రాజూ, నువ్వూ వస్తావా?" అడిగాడు.

రాజు తల అడ్డంగా ఊపాడు. "తాతయ్య నీకు ఒక్కడికే చెప్పారు కదా. ఇది నీ పని. నేను గౌరిని మేపడానికి పొలానికి వెళ్తా."

చింటూ బయలుదేరబోతుంటే, జేబులోని ఫోన్ బరువుగా అనిపించింది. ఒక్క క్షణం ఆగాడు. తర్వాత దాన్ని తీసి అమ్మమ్మ దేవుడి గదిలోని గూట్లో పెట్టేశాడు.

అమ్మమ్మ చూసింది. ఏమీ అనలేదు. కానీ ఆవిడ కళ్లలో ఒక చిన్న నవ్వు మెరిసింది.

రావి చెట్టు

సీతారామ స్వామి గుడి వెనక, గోదావరి ఒడ్డుకు వెళ్లే దారిలో, ఆ రావి చెట్టు ఆకాశాన్ని తాకుతున్నట్టు నిలబడి ఉంది. దాని కొమ్మలు గుడి గోపురం కంటే ఎత్తుగా విస్తరించి ఉన్నాయి. గాలి వీస్తే వేలాది గుండె ఆకారపు ఆకులు గలగలా శబ్దం చేస్తున్నాయి - ఏదో రహస్యం చెబుతున్నట్టు.

చెట్టు మొదలు చుట్టూ రాతి అరుగు కట్టి ఉంది. దాని మీద పసుపు, కుంకుమ, కొన్ని దారాలు కట్టి ఉన్నాయి.

చింటూ అరుగు మీద కూర్చున్నాడు. ఎదురుగా గోదావరి. విశాలంగా, నిశ్శబ్దంగా, సూర్యుడి ఎర్రటి వెలుగును ఒళ్లంతా పరుచుకుని ప్రవహిస్తోంది.

"సరే. మౌనంగా కూర్చోవాలి. అంతే కదా. ఇది చాలా సులభం," అనుకున్నాడు.

సులభం కాదు

ఐదు నిమిషాలు గడిచాయి.

చింటూ చేయి అలవాటుగా జేబులోకి వెళ్లింది - ఫోన్ కోసం. అక్కడ ఏమీ లేదు. విసుగ్గా అనిపించింది.

పది నిమిషాలు. ఒక దోమ చెవి దగ్గర గుయ్యిమంది. కాలికి ఏదో చీమ పాకింది. "ఇంకెంత సేపు?" అనుకున్నాడు. స్కూల్ ఫ్రెండ్స్ ఇప్పుడు ఏం చేస్తున్నారో, కొత్త గేమ్ లెవెల్ ఎవరైనా దాటారో - మనసు ఎక్కడెక్కడికో పరిగెత్తింది.

పదిహేను నిమిషాలు. చింటూ లేచి వెళ్లిపోదామనుకున్నాడు. "తాతయ్య ఇది ఎందుకు చెప్పారు? ఇక్కడ చూడటానికి ఏమీ లేదు. కేవలం నీళ్లు."

అప్పుడే వెనకనుంచి ఒక గొంతు వినిపించింది.

"నీళ్లు మాత్రమే కాదు బాబూ. బాగా చూడు."

సుబ్బయ్య తాత

చింటూ ఉలిక్కిపడి వెనక్కి తిరిగాడు. ఒక ముసలాయన, చేతిలో కర్ర, భుజం మీద తువ్వాలు, నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ వచ్చి అరుగు మీద ఇంకో వైపు కూర్చున్నాడు. ముఖం నిండా ముడతలు, కానీ కళ్లు మాత్రం చిన్నపిల్లవాడి కళ్లలా మెరుస్తున్నాయి.

"నువ్వు వెంకట రామయ్య మనవడివి కదా? శ్రీకర్?"

చింటూ ఆశ్చర్యపోయాడు. "మీకు ఎలా తెలుసు?"

ముసలాయన నవ్వాడు. "ఈ ఊర్లో ఎవరికి తెలియదు? నేను సుబ్బయ్యని. ముప్పై ఏళ్లు ఈ గోదావరి మీద పడవ నడిపాను. మీ తాతయ్య, నేను ఇదే అరుగు మీద ఎన్నో సాయంత్రాలు కూర్చున్నాం - ఏమీ మాట్లాడకుండా."

"ఏమీ మాట్లాడకుండానా? ఎందుకు?"

"నువ్వు ఇప్పుడు ఎందుకు కూర్చున్నావో, అందుకే," సుబ్బయ్య తాత కర్రతో నదివైపు చూపించాడు. "ఇప్పుడు చూడు. ఆ ఒడ్డున ఆ కొంగ చూశావా? అది అరగంట నుంచి ఒంటికాలి మీద నిలబడి ఉంది. ఒక్క చేప కోసం. ఆ పడవ చూశావా? అది ఉదయం నుంచి వల వేస్తోంది. ఆ నీళ్లలో ఆ ఎర్రటి వెలుగు... ఇంకో పది నిమిషాల్లో అది బంగారు రంగుకు మారుతుంది. తర్వాత నీలంగా. తర్వాత నల్లగా. ప్రతి సాయంత్రం ఇది జరుగుతుంది. కానీ చూసేవాళ్లే తక్కువ."

చింటూ మళ్లీ నదివైపు చూశాడు. ఈసారి నిజంగా చూశాడు.

వినడం నేర్చుకోవడం

ఆ కొంగ ఒక్కసారిగా ముక్కు నీళ్లలోకి ముంచి, ఒక చిన్న వెండి చేపను పట్టుకుంది. చింటూ అప్రయత్నంగా "హా!" అన్నాడు. సుబ్బయ్య తాత నవ్వాడు.

నెమ్మదిగా చింటూకి శబ్దాలు వినిపించడం మొదలయ్యాయి. నీళ్లు ఒడ్డును తాకే చప్పుడు. గుడిలో ఎవరో గంట కొట్టిన మృదువైన "ఢంగ్". దూరంగా ఆవుల మెడలోని గంటల ఘల్లు ఘల్లు. పైన రావి ఆకుల గుసగుస. ఒక పక్షి గూటికి తిరిగి వస్తూ పిలిచిన పిలుపు.

ఇవన్నీ ఇంతకు ముందూ ఉన్నాయి. కానీ చింటూ ఎప్పుడూ వినలేదు.

"తాతా," చింటూ మెల్లగా అడిగాడు, "ఈ చెట్టు ఎవరు నాటారు?"

తాతయ్య నాటిన చెట్టు

సుబ్బయ్య తాత కొంచెం సేపు ఆగాడు.

"వరద తర్వాత కొత్త గంట గుడిలో కట్టిన రోజు, మీ తాతయ్య ఒక చిన్న రావి మొక్క తెచ్చి ఇక్కడ నాటారు. అప్పుడు అది నీ చేతి వేలంత సన్నగా ఉంది. నేను అడిగాను - 'రామయ్యా, రావి చెట్టు పెద్దదై నీడ ఇవ్వడానికి ఎన్నో ఏళ్లు పడుతుంది. ఆ నీడలో నువ్వు కూర్చుంటావా?' అని."

"తాతయ్య ఏమన్నారు?"

"'నేను కూర్చోకపోవచ్చు సుబ్బయ్యా. కానీ ఏదో ఒక రోజు ఎవరో ఒక పిల్లవాడు ఈ నీడలో కూర్చుంటాడు. అది చాలు' అన్నారు."

సుబ్బయ్య తాత చింటూ భుజం మీద చేయి వేశాడు. "ఆ పిల్లవాడివి నువ్వే, బాబూ."

చింటూ పైకి చూశాడు. వేలాది ఆకులు, బలమైన కొమ్మలు, ఆకాశం దాకా విస్తరించిన పచ్చని గొడుగు. ముప్పై ఏళ్ల క్రితం ఒక వేలంత మొక్క. ఈ రోజు తనకు నీడ ఇస్తోంది.

గొంతులో ఏదో అడ్డుపడినట్టు అనిపించింది.

చీకటి పడ్డాక

సూర్యుడు గోదావరిలోకి మునిగిపోయాడు. నీళ్లు బంగారు రంగు నుంచి నీలంగా, తర్వాత నల్లగా మారాయి - సుబ్బయ్య తాత చెప్పినట్టే. గుడిలో సాయంత్రం హారతి గంటలు మోగాయి.

చింటూ లేచాడు. గంట దాటిపోయిందని అప్పుడే గమనించాడు. అసలు సమయం ఎలా గడిచిందో తెలియలేదు.

"తాతా, రేపు కూడా వస్తారా ఇక్కడికి?"

సుబ్బయ్య తాత కర్ర పట్టుకుని లేచాడు. "ప్రతి సాయంత్రం వస్తాను. నీకు ఇష్టమైతే నువ్వూ రా. కానీ గుర్తుంచుకో - మీ తాతయ్య ఇచ్చిన రెండో పని ఇంకా మిగిలే ఉంది."

"మొక్క నాటడం!"

"అవును. మీ తాతయ్య ఎందుకు ఆ పని చెప్పారో, ఈ రోజు నీకు కొంచెం అర్థమై ఉంటుంది."

చింటూ ఇంటికి పరిగెత్తాడు. గుమ్మంలో అమ్మమ్మ దీపం పట్టుకుని ఎదురుచూస్తోంది.

"అమ్మమ్మా! రేపు మనం నర్సరీకి వెళ్దామా? నాకు ఒక మొక్క కావాలి. చాలా ఏళ్లు బతికే మొక్క!"

ఈ ఎపిసోడ్‌లో మన సంప్రదాయం: రావి చెట్టు (అశ్వత్థ వృక్షం)

హిందూ సంప్రదాయంలో రావి చెట్టును (అశ్వత్థ వృక్షం) అత్యంత పవిత్రంగా భావిస్తారు. భగవద్గీత పదవ అధ్యాయంలో శ్రీకృష్ణుడు "అశ్వత్థః సర్వవృక్షాణాం" - చెట్లన్నింటిలో నేను రావి చెట్టును అని చెప్పాడు. అందుకే చాలా గుడుల దగ్గర రావి చెట్టు ఉంటుంది, దాని చుట్టూ అరుగు కట్టి ఉంటుంది. ఎక్కువ మంది శనివారం ఉదయం రావి చెట్టుకు నీళ్లు పోసి, ప్రదక్షిణలు చేస్తారు. చెట్టు మొదలుకు దారాలు కట్టి మొక్కుకోవడం కూడా కొన్ని ప్రాంతాల్లో ఆచారం. రావి చెట్టు వందల ఏళ్లు బతుకుతుంది - అందుకే పెద్దలు "నువ్వు నాటే చెట్టు నీ మనవళ్లకు నీడ ఇస్తుంది" అంటారు. ఒక్క చెట్టు నాటడం కూడా తర్వాతి తరానికి మనం ఇచ్చే గొప్ప కానుక. మనసును ప్రశాంతంగా ఉంచుకోవడం గురించి మా నిత్య వచనం కూడా చదవండి: https://devotionvibes.in/post.php?slug=nitya-vachanam-manasu-gita-6-35

తదుపరి ఎపిసోడ్ (ఎపిసోడ్ 7): "నా మొదటి మొక్క" - చింటూ ఏ మొక్క ఎంచుకున్నాడు? తాతయ్య పొలంలో అతనికి ఏం దొరికింది? త్వరలో చదవండి.

ఇది కల్పిత కథ. ఇందులోని పాత్రలు, ఊరు కల్పితం. కథలో వివరించిన సంప్రదాయాలు తెలుగు కుటుంబాల ఆచారాలు, నమ్మకాల ఆధారంగా రాసినవి.