అమ్మమ్మ ఊరిలో 90 రోజులు - ఎపిసోడ్ 4: తాతయ్య ఇచ్చిన గంట | Ammamma Oorilo 90 Rojulu Episode 4 - Telugu Family Story

గత ఎపిసోడ్‌లో: గౌరి దూడ వల్ల చెరిగిన చింటూ ముగ్గును కొత్త స్నేహితుడు రాజు సరిచేశాడు. ఇద్దరూ కలిసి సీతారామ స్వామి గుడికి వెళ్లారు. గుడి గంట ఎందుకు మోగిస్తామో శాస్త్రి గారు చెప్పారు. కానీ గంట అంచు మీద చెక్కిన "సమర్పణ: శ్రీ వెంకట రామయ్య" అనే పేరు చూసి చింటూ ఆశ్చర్యపోయాడు - అది అతని తాతయ్య పేరు! ఎపిసోడ్ 3 చదవండి: https://devotionvibes.in/post.php?slug=ammamma-oorilo-90-rojulu-episode-3

"అమ్మమ్మా! అమ్మమ్మా!"

చింటూ గుడి నుంచి ఇంటి వరకు ఒక్క ఊపిరిలో పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు. వెనకే రాజు, రాజు వెనకే తాడు తెంపుకున్న గౌరి దూడ.

అమ్మమ్మ వంటింట్లో పోపు వేస్తోంది. ఆవాలు చిటపటలాడుతున్నాయి, కరివేపాకు వాసన ఇల్లంతా నిండింది.

"అమ్మమ్మా! గుడి గంట మీద తాతయ్య పేరు ఉంది! శాస్త్రి గారు చెప్పారు, దాని వెనక పెద్ద కథ ఉందట. ఆ కథ నువ్వే చెప్పాలట!"

అమ్మమ్మ చేతిలోని గరిటె ఒక్క క్షణం ఆగిపోయింది. ఆవిడ గోడ మీది తాతయ్య ఫోటో వైపు చూసింది. కళ్లలో ఏదో తడి మెరిసింది, కానీ పెదవుల మీద చిరునవ్వు.

"ముందు అన్నం తిను. సాయంత్రం దీపం పెట్టాక చెబుతాను."

"అమ్మమ్మా... ఇప్పుడే!"

"సాయంత్రం," అమ్మమ్మ నవ్వుతూ అంది. "కొన్ని కథలు వెలుగులో కాదు, దీపం వెలుగులోనే చెప్పాలి."

రోజంతా ఎదురుచూపు

ఆ రోజంతా చింటూకి గడియారం నడవనట్టే అనిపించింది. రాజుతో కలిసి గోదావరి ఒడ్డున రాళ్లు విసిరాడు, గౌరికి గడ్డి పెట్టాడు, మామిడి చెట్టు నీడలో పడుకున్నాడు. కానీ మనసంతా ఆ గంట మీదే.

"నీకు తెలుసా రాజూ, ఈ గంట కథ?" అడిగాడు చింటూ.

రాజు తల ఊపాడు. "మా నాన్నమ్మ ఒకసారి చెప్పింది - చాలా ఏళ్ల క్రితం ఊర్లో పెద్ద వరద వచ్చిందట. అంతే తెలుసు. మిగతాది మీ అమ్మమ్మనే అడుగు."

దీపం వెలుగులో

సాయంత్రం గుడి గంటలు మోగాయి. అమ్మమ్మ తులసి కోట దగ్గర దీపం పెట్టింది. ఈసారి చింటూ ఎవరూ చెప్పకుండానే రెండో దీపం తీసుకెళ్లి గుమ్మం దగ్గర పెట్టాడు. అమ్మమ్మ ఆశ్చర్యంగా చూసి, ఏమీ అనకుండా అతని తల నిమిరింది.

ఇద్దరూ అరుగు మీద కూర్చున్నారు. అమ్మమ్మ చెప్పడం మొదలుపెట్టింది.

"ముప్పై ఏళ్ల క్రితం మాట. మీ అమ్మ అప్పుడు ఏడెనిమిదేళ్ల పాప. ఆ ఏడాది వానలు ఆగలేదు. గోదావరి పొంగిపొర్లింది. ఒక రాత్రి, అర్ధరాత్రి దాటాక, నీళ్లు ఊర్లోకి రావడం మొదలయ్యాయి. అందరూ గాఢ నిద్రలో ఉన్నారు. కరెంటు లేదు, ఫోన్లు లేవు. ఎవరికీ తెలియదు."

చింటూ ఊపిరి బిగబట్టి వింటున్నాడు.

"మీ తాతయ్యకు ఆ రాత్రి నిద్ర పట్టలేదు. బయటికి వచ్చి చూస్తే, వీధిలో నీళ్లు మోకాళ్ల వరకు వచ్చాయి. ఆయన ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించలేదు. ఆ నీళ్లలోనే పరిగెత్తుకుంటూ గుడికి వెళ్లి, గంట తాడు పట్టుకుని మోగించడం మొదలుపెట్టారు."

"గంట మోగించారా? ఎందుకు?"

"అర్ధరాత్రి గుడి గంట మోగితే ఏదో ప్రమాదం అని ఊరంతా లేస్తుంది. ఊరందరూ లేచారు. పిల్లల్ని, పెద్దల్ని, పశువుల్ని తీసుకుని ఎత్తైన గుడి ఆవరణలోకి, బడి డాబా మీదకి చేరుకున్నారు. మీ తాతయ్య తెల్లవారే వరకు గంట మోగిస్తూనే ఉన్నారు. చేతులు బొబ్బలెక్కాయి, కానీ ఆపలేదు."

"తెల్లవారేసరికి ఊరిలో ఒక్క ప్రాణం కూడా పోలేదు, చింటూ. ఒక్కటి కూడా."

పగిలిన గంట

అమ్మమ్మ కొంచెం ఆగింది. దీపం జ్వాల గాలికి ఊగింది.

"కానీ ఆ రాత్రి అంతసేపు మోగించడంతో పాత గంటకు పగుళ్లు వచ్చాయి. ఆ తర్వాత దాని శబ్దం సరిగ్గా రాలేదు. వరద తర్వాత ఊరంతా నష్టాల్లో ఉంది, కొత్త గంటకు ఎవరి దగ్గరా డబ్బు లేదు."

"మీ తాతయ్య రెండేళ్లు తన పొలంలో కష్టపడి, కొంచెం కొంచెం దాచి, తన ఇష్టమైన చేతి గడియారాన్ని కూడా అమ్మి, ఆ కొత్త గంట చేయించారు. గంట మీద తన పేరు వద్దని చెప్పారు. కానీ ఊరి పెద్దలు ఒప్పుకోలేదు. 'ఆ రాత్రి మా పిల్లల్ని కాపాడిన చేతుల పేరు ఈ గంట మీద ఉండాల్సిందే' అన్నారు."

చింటూ గొంతులో ఏదో అడ్డుపడినట్టు అనిపించింది. "తాతయ్య... హీరో కదా అమ్మమ్మా?"

అమ్మమ్మ నవ్వింది. "ఆయన అలా ఎప్పుడూ అనుకోలేదు. 'ఆ రాత్రి గంట దగ్గర ఎవరున్నా అదే చేసేవారు' అనేవారు. కానీ ఆ రాత్రి గంట దగ్గర ఉన్నది ఆయనే."

చెక్క పెట్టె తెరుచుకుంది

అమ్మమ్మ లేచి లోపలికి వెళ్లింది. తిరిగి వచ్చేసరికి ఆవిడ చేతిలో ఆ పాత చెక్క పెట్టె ఉంది. మెడలోని నల్లపూసల గొలుసుకు కట్టిన చిన్న ఇత్తడి తాళం చెవి తీసింది.

"క్లిక్."

పెట్టె మూత తెరుచుకుంది. లోపల ఎర్రటి పట్టు గుడ్డలో చుట్టిన ఏదో బరువైన వస్తువు. అమ్మమ్మ ఆ గుడ్డను మెల్లగా విప్పింది. అది పాత గంట నుంచి విరిగిన ఒక ఇత్తడి ముక్క. దాని మీద పగుళ్లు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.

"ఆ రాత్రి గుర్తుగా మీ తాతయ్య దాచుకున్నది ఇదే," అంది అమ్మమ్మ.

ఆ ముక్క కింద, పసుపు రంగుకు మారిన ఒక కవరు ఉంది. దాని మీద తాతయ్య చేతిరాతలో, అందమైన తెలుగు అక్షరాలతో ఇలా రాసి ఉంది:

"నా మనవడు శ్రీకర్‌కి - వాడు పన్నెండేళ్లు నిండిన తర్వాత ఇవ్వాలి."

చింటూ కళ్లు పెద్దవయ్యాయి. "అమ్మమ్మా... ఇది... నాకా?"

ఈ ఎపిసోడ్‌లో మన సంప్రదాయం: ఆలయానికి సమర్పణ

మన ఊర్లలో గుడి గంట, దీపస్తంభం, ధ్వజస్తంభం, పల్లకీ, గుడి మెట్లు వంటివి చాలా వరకు భక్తులు సమర్పించినవే. మొక్కు తీర్చుకోవడానికి, పెద్దల జ్ఞాపకార్థం, లేదా ఊరి మేలు కోసం ఆలయానికి కానుకలు ఇవ్వడం తెలుగు కుటుంబాల సంప్రదాయం. పెద్ద మొత్తం కాకపోయినా, శక్తి కొద్దీ, మనస్ఫూర్తిగా ఇచ్చే చిన్న కానుక కూడా గొప్పదే అని పెద్దల మాట. పేరు కోసం కాకుండా సేవా భావంతో ఇచ్చిన దానమే నిజమైన సమర్పణ. సేవా భావం గురించి మా నిత్య వచనం కూడా చదవండి: https://devotionvibes.in/post.php?slug=nitya-vachanam-vinayam-hanuman

తదుపరి ఎపిసోడ్ (ఎపిసోడ్ 5): "తాతయ్య ఉత్తరం" - ఏళ్ల క్రితం తాతయ్య చింటూ కోసం ఏం రాసి పెట్టారు? ఇప్పుడే చదవండి: https://devotionvibes.in/post.php?slug=ammamma-oorilo-90-rojulu-episode-5

ఇది కల్పిత కథ. ఇందులోని పాత్రలు, ఊరు కల్పితం. కథలో వివరించిన సంప్రదాయాలు తెలుగు కుటుంబాల ఆచారాలు, నమ్మకాల ఆధారంగా రాసినవి.