అమ్మమ్మ ఊరిలో 90 రోజులు - ఎపిసోడ్ 3: గుడి గంట | Ammamma Oorilo 90 Rojulu Episode 3 - Telugu Family Story

గత ఎపిసోడ్‌లో: తెల్లవారుజామున ఐదు గంటలకే లేచిన చింటూ, అమ్మమ్మ దగ్గర తన జీవితంలో మొదటి ముగ్గు వేశాడు. సూర్యోదయపు వెలుగులో ఆ ముగ్గు మెరుస్తుండగా, వీధి చివర నుంచి గౌరి అనే ఆవు దూడ నేరుగా ఆ ముగ్గు వైపే పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చింది! ఎపిసోడ్ 2 చదవండి: https://devotionvibes.in/post.php?slug=ammamma-oorilo-90-rojulu-episode-2

"ఆగు గౌరీ!"

"అయ్యో! నా ముగ్గు!" అని చింటూ రెండు చేతులూ చాపి ముగ్గు ముందు నిలబడ్డాడు.

గౌరి దూడ సరిగ్గా అతని ముందు ఆగిపోయింది. పెద్ద పెద్ద కళ్లతో చింటూ వైపు చూసి, తల వంచి అతని చేతిని నాకింది. చింటూ కిలకిలా నవ్వాడు. కానీ అప్పటికే దూడ ఒక కాలు ముగ్గు మూలలో పడిపోయింది. ఒక పువ్వు రేకు చెరిగిపోయింది.

వెనకే పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చిన కుర్రాడు ఆయాసపడుతూ దూడ మెడలో తాడు పట్టుకున్నాడు. చింటూ వయసే ఉంటుంది. సన్నగా, నల్లగా, మెరిసే కళ్లు, చెరిగిన జుట్టు.

"సారీ రా! ఇది మా గౌరి. పొద్దున్నే తాడు తెంపుకుని పారిపోయింది," అన్నాడు.

చింటూ చెరిగిపోయిన రేకు వైపు చూశాడు. ముఖం మాడిపోయింది. "నా మొదటి ముగ్గు..."

రాజు

"ఓరి రాజూ! మళ్లీ గౌరిని వదిలేశావా?" పక్కింటి నుంచి లక్ష్మి పిన్ని అరిచింది.

"ఓ... నువ్వేనా రాజు? సంక్రాంతికి పెద్ద ముగ్గు వేసే రాజు?" అడిగాడు చింటూ.

రాజు గర్వంగా ఛాతీ విరుచుకున్నాడు. "అవును! మా అమ్మ చెప్పిందా? ఉండు, నీ ముగ్గు నేను సరిచేస్తా."

రాజు అమ్మమ్మ గిన్నెలోంచి చిటికెడు ముగ్గుపిండి తీసుకుని, చెరిగిపోయిన చోట వేళ్లతో గబగబా కొత్త రేకు గీశాడు. అది మిగతా రేకుల కంటే అందంగా వచ్చింది.

అమ్మమ్మ నవ్వుతూ చూసింది. "చూశావా చింటూ? నిన్న నేను ఏం చెప్పాను? చెరిగిపోతే మళ్లీ వేసుకోవచ్చు. ఈసారి ఒక స్నేహితుడితో కలిసి."

చింటూ, రాజు ఒకరి వైపు ఒకరు చూసుకుని నవ్వారు. గౌరి దూడ "మ్మా" అని అరిచింది, తను కూడా ఒప్పుకున్నట్టు.

గుడి వైపు

"నేను రోజూ పొద్దున్నే శాస్త్రి గారికి గుడిలో పూలు ఇచ్చి వస్తాను. వస్తావా?" అడిగాడు రాజు.

చింటూ అమ్మమ్మ వైపు చూశాడు. అమ్మమ్మ తల ఊపింది. "వెళ్లు. కాళ్లు కడుక్కుని, స్నానం చేసి వెళ్లండి."

అమ్మమ్మ ఇంటికి నాలుగడుగుల దూరంలోనే శ్రీ సీతారామ స్వామి గుడి. చిన్న గుడి, తెల్లటి గోపురం, ముందు పెద్ద రావి చెట్టు. గుడి గుమ్మం దగ్గర పెద్ద ఇత్తడి గంట వేలాడుతోంది.

చింటూ గుడిలోకి అడుగుపెట్టగానే గంట తాడు పట్టుకుని గట్టిగా లాగాడు. ఒకసారి, రెండుసార్లు, ఐదుసార్లు! "టంగ్! టంగ్! టంగ్!" ఆ శబ్దం ఊరంతా మారుమోగింది. రావి చెట్టు మీద పక్షులన్నీ ఎగిరిపోయాయి.

"అబ్బాయ్! అబ్బాయ్! నెమ్మది!" లోపలి నుంచి ఒక స్వరం వినిపించింది.

శాస్త్రి గారు

తెల్లటి పంచె, భుజం మీద కండువా, నుదుటన నామం, చేతిలో పూల బుట్టతో ఒక పెద్దాయన బయటకు వచ్చారు. ఆయనే గుడి పూజారి శాస్త్రి గారు.

"ఎవరు నాయనా నువ్వు? దేవుడిని నిద్ర లేపుతున్నావా, ఊరిని నిద్ర లేపుతున్నావా?" అని నవ్వారు.

"సారీ తాతగారూ. గంట కనిపిస్తే మోగించాలి కదా అని..." చింటూ తల వంచాడు.

"తప్పేమీ లేదు. కానీ ఎందుకు మోగిస్తామో తెలుసా?"

చింటూ తల అడ్డంగా ఊపాడు. రాజు కూడా ఊపాడు. "నాకూ తెలియదు," అని నిజాయతీగా ఒప్పుకున్నాడు.

శాస్త్రి గారు గుడి మెట్టు మీద కూర్చున్నారు. "గంట శబ్దం విన్నారా? మోగించిన తర్వాత కూడా కొన్ని క్షణాలు 'ఓం...' అన్నట్టు ప్రతిధ్వనిస్తూ ఉంటుంది. మన పెద్దలు ఆ నాదాన్ని ఓంకారానికి గుర్తుగా భావించారు."

"గుడిలోకి వచ్చే ముందు మన మనసు నిండా ఎన్నో ఆలోచనలు ఉంటాయి - ఇంటి పని, బడి, గొడవలు, ఫోన్..." అంటూ చింటూ చేతిలోని ఫోన్ వైపు చూసి నవ్వారు. "గంట మోగించినప్పుడు ఆ శబ్దం మన చెవిలోంచి మనసులోకి వెళ్లి, ఆ ఆలోచనలన్నింటినీ ఒక్క క్షణం ఆపేస్తుంది. 'ఇక బయటి విషయాలు చాలు, ఇప్పుడు దేవుని దగ్గర ఉన్నాను' అని మనకు మనమే గుర్తు చేసుకోవడం అది."

"అంటే గంట దేవుడి కోసం కాదా, మన కోసమా?" అడిగాడు చింటూ.

శాస్త్రి గారి కళ్లు మెరిశాయి. "భలే అడిగావు! దేవునికి మనం వచ్చామని చెప్పడానికి కూడా, మన మనసును సిద్ధం చేసుకోవడానికి కూడా. అందుకే గంటను గట్టిగా, పదే పదే కాదు, ఒకటి రెండుసార్లు శ్రద్ధగా మోగించాలి. హారతి సమయంలో మోగించే గంట మాత్రం భక్తులందరి మనసును ఒకే చోటుకు తీసుకొస్తుంది."

చింటూ మళ్లీ గంట దగ్గరకు వెళ్లాడు. ఈసారి కళ్లు మూసుకుని, ఒక్కసారి మెల్లగా మోగించాడు. "టంగ్..." ఆ నాదం నెమ్మదిగా గాలిలో కరిగిపోయింది. ఆ క్షణం చింటూ మనసులో ఫోన్ లేదు, సిగ్నల్ లేదు. ఏదో తెలియని ప్రశాంతత.

గంట మీద పేరు

గుడి నుంచి బయటకు వస్తూ చింటూ గంట వైపు మళ్లీ చూశాడు. గంట అంచు మీద చిన్న అక్షరాలతో ఏదో చెక్కి ఉంది. దగ్గిరికి వెళ్లి కూడబలుక్కుని చదివాడు:

"సమర్పణ: శ్రీ వెంకట రామయ్య, సీతారాంపురం"

చింటూ గుండె ఒక్కసారి వేగంగా కొట్టుకుంది. ఇంటి గోడ మీద నల్లటి ఫ్రేములోని ఫోటో కింద ఇదే పేరు ఉంది.

"శాస్త్రి గారూ... ఇది మా తాతయ్య పేరు!"

శాస్త్రి గారు చిరునవ్వు నవ్వారు. "అవును నాయనా. ఈ గంట మీ తాతయ్య ఇచ్చినదే. దాని వెనక ఒక పెద్ద కథ ఉంది. కానీ ఆ కథ చెప్పాల్సింది నేను కాదు... మీ అమ్మమ్మ."

చింటూకి వెంటనే గది మూలలోని తాళం వేసిన చెక్క పెట్టె గుర్తొచ్చింది.

ఈ ఎపిసోడ్‌లో మన సంప్రదాయం: గుడి గంట

ఆలయంలోకి ప్రవేశించేటప్పుడు, హారతి సమయంలో గంట మోగించడం మన సంప్రదాయం. గంట నుంచి వచ్చే ప్రతిధ్వని ఓంకార నాదానికి ప్రతీక అని, అది మనసులోని చంచలమైన ఆలోచనలను ఆపి దైవం మీద ఏకాగ్రతను కుదుర్చుతుందని పెద్దల నమ్మకం. అలాగే దైవానికి మన రాకను తెలియజేసే ఆహ్వానంగా కూడా గంటను భావిస్తారు. అందుకే గంటను గట్టిగా పదే పదే కాకుండా, శ్రద్ధగా ఒకటి రెండుసార్లు మోగించడం మంచిది. ఇళ్లలో పూజ చేసేటప్పుడు కూడా చిన్న చేతి గంట (ఘంట) మోగిస్తారు. మంత్రాల ప్రాముఖ్యత గురించి మా గాయత్రీ మంత్రం పేజీ చదవండి: https://devotionvibes.in/page.php?slug=gayatri-mantra-significance

తదుపరి ఎపిసోడ్ (ఎపిసోడ్ 4): "తాతయ్య ఇచ్చిన గంట" - గుడి గంట వెనక ఉన్న కథ ఏమిటి? అమ్మమ్మ చెక్క పెట్టె తెరుస్తుందా? త్వరలో చదవండి.

ఇది కల్పిత కథ. ఇందులోని పాత్రలు, ఊరు కల్పితం. కథలో వివరించిన సంప్రదాయాలు తెలుగు కుటుంబాల ఆచారాలు, నమ్మకాల ఆధారంగా రాసినవి.